Ik ben op les!
Deze website bestaat een jaar en in die tijd heb ik geleerd van mijn eigen teksten. Nog steeds ben ik op jacht naar de waarheid, maar ik heb ondertussen zoveel variaties op liegen mogen ervaren dat ik besloten heb mijn reactie op al dat vervormen, verdraaien en ontkennen aan te passen. Per slot van rekening hoef ik niet altijd de wereldverbeteraar uit te hangen. Kortom: ik ben op les.
Leugens kennen vele vormen. Van onschuldige sociale onwaarheden ‘om bestwil’ tot manipulatie voor eigen voordeel. Maar ook dingen achterhouden, mooier maken, vervalsen of doelbewust verzwijgen. En natuurlijk: bullshit verkopen en verkeerde informatie geven. Het niveau van fraude en oplichting laat ik dan nog buiten beschouwing.
Mensen die mij hiervan staaltjes hebben gegeven ga ik niet meer aanspreken. Dan voelen ze zich aangevallen en ik ken eigenlijk niemand die sorry zegt als hij betrapt wordt. Boos worden helpt nog minder. Soms lijkt het alsof liegen voor velen iets normaals is. Tijd dus om het handiger aan te pakken. Tijd om mijn eigen gemoed te kalmeren. Ik ben geen Émile Zola die met zijn ‘j’accuse’ een overheid aanklaagt en een hetze over zich heen krijgt – al kreeg hij later wel gelijk.
Ik ben ook op les waar het gaat om mijn behoefte aan gekend zijn, dat knagende gevoel van miskenning.
Een voorbeeld. Voor mijn verjaardag krijg ik soms cadeaus van mijn partner die hij zelf graag wil hebben. Van iemand anders krijg ik een boek in kerstpapier. Ik ben helemaal niet met kerst jarig, maar ze was aan het opruimen en dit boek had ze ooit van iemand anders gekregen. Het ging over een vrouw die ik interessant vind, maar de stickers over een naam, de vergeelde bladzijden en vooral het feit dat het een derdehands afdankertje was, maakten dat ik het boek weer bij de gever in de bus deed. Zonder briefje.
Op haar verjaardag gaf ik haar een net verschenen boek van haar lievelingsschrijfster. Ook bracht ik dure macarons van een luxe patisserie mee. Ze gaf ze meteen aan haar dochter. Ik hoopte eigenlijk dat we er samen eentje zouden nemen, maar dat genoegen ging aan mij voorbij. Nu heb ik besloten diplomatiek én duidelijk te zijn en verder vooral mijn mond te houden.
Wie mij niet kent, hoeft mij niet te kennen. Maar mijn grenzen zullen ze misschien wel leren kennen. En zo niet, dan weet ik: not my cup of tea.
– Maart 2026
